Στις καταθέσεις στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Εξεταστική Επιτροπή, που διανύει τις τελευταίες της μέρες στη Βουλή, ακούστηκαν μερικά εξαιρετικά «μαργαριτάρια».
Μετά τις πίστες αεροδρομίων που δηλώθηκαν από επιτήδειους ως καλλιεργήσιμη γη, για να μπορέσουν να λάβουν επιδοτήσεις, σειρά είχαν οι αρχαιολογικοί χώροι.
Όπως φαίνεται, «δικαιούχος» του Οργανισμού δεν δίστασε να δηλώσει ολόκληρο τον λόφο Καστά στην Αμφίπολη της Μακεδονίας προκειμένου να πάρει αγροτική επιδότηση.
Αυτό αποκάλυψε ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Γρηγόρης Αποστολάκος, που κλήθηκε στην Εξεταστική με την ιδιότητα του πρόεδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.
Μάλιστα, έκανε ακόμα λόγο και για άλλες περιπτώσεις απόπειρας εξαπάτησης με επιτήδειους έξω από τη Λάρισα που επιδοτούνταν για πρόγραμμα ιπποειδών, που όμως αφορούσε δύο γαϊδουράκια!
Σύμφωνα με όσα κατατέθηκαν στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, κατά την περίοδο των ανασκαφών υπήρξαν δηλώσεις που εμφάνιζαν τον Λόφο Καστά ως επιλέξιμη αγροτική έκταση, ακόμη και ως βοσκότοπο. Δηλώσεις που δεν θα μπορούσαν να σταθούν ούτε νομικά ούτε λογικά, αν το σύστημα ελέγχου λειτουργούσε στοιχειωδώς.
Κι όμως, λειτούργησαν. Ή, ακριβέστερα, αφέθηκαν να λειτουργήσουν.
Η υπόθεση της Αμφίπολης δεν είναι μια ακραία παραφωνία. Είναι ενδεικτική της κανονικότητας που έχει παγιωθεί στον μηχανισμό διαχείρισης των αγροτικών ενισχύσεων. Δηλώσεις χωρίς πραγματική παραγωγική δραστηριότητα, εκτάσεις ανύπαρκτες ή μη επιλέξιμες, δημόσια και προστατευόμενα εδάφη που «βαφτίζονται» αγροτικά για να ενεργοποιηθούν δικαιώματα.
Η διαφορά είναι ότι εδώ δεν μιλάμε για μια αφανή πλαγιά ή έναν απομακρυσμένο βοσκότοπο. Μιλάμε για έναν ενεργό αρχαιολογικό χώρο, υπό συνεχή επιστημονική και κρατική παρουσία. Κι όμως, ακόμη κι εκεί, το σύστημα βρήκε τρόπο να περάσει.
Δεν πρόκειται απλώς για διοικητική ανεπάρκεια. Πρόκειται για ένα βαθύ, διαπλεκόμενο δεξιό σύστημα εξουσίας, το οποίο λειτουργεί διαχρονικά και αναπαράγεται αθόρυβα.
Πολιτικά γραφεία, διοικητικοί μηχανισμοί, τοπικά κέντρα επιρροής, εργολαβίες, επιδοτήσεις, αναθέσεις και ένα πλέγμα σιωπών συνθέτουν ένα καθεστώς αμοιβαίας προστασίας. Ένα σύστημα στο οποίο κανείς δεν αγγίζει κανέναν, γιατί όλοι είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας.
Σε αυτό το περιβάλλον, η διαφάνεια εκλαμβάνεται ως απειλή. Η ερευνητική δημοσιογραφία ως εχθρική πράξη. Η λογοδοσία ως πολιτική αγένεια. Όποιος επιμένει να φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές, στοχοποιείται — όχι με επιχειρήματα, αλλά με απαξίωση, υπαινιγμούς και οργανωμένη σιωπή.
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου